هم بدشانس بودیم هم خوش‌شانس؛ استقلال احساسی بود، النصر با برنامه

استقلال-النصر؛ دیداری حساس و نفس‌گیر از مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ نخبگان آسیا در منطقه غرب آسیا که با تساوی بدون گل به اتمام رسید. استقلال با حمایت ۷۵۱۳۰ تماشاگر پا به زمین گذاشت؛ تنها با هدف غلبه بر رقیب سرسخت و پر قدرت عربستانی که البته بدون فوق ستاره پرتغالی خود، کریستیانو رونالدو به تهران آمده بود.

در ترکیب النصر، استفانو پیولی تصمیم گرفت از سادیو مانه به عنوان وینگر چپ و جان دوران در قامت یک مهاجم نوک و گلزن استفاده کند. تمام برنامه النصر، موقعیت‌سازی برای مهاجم جوان و کلمبیایی‌اش بود؛ ستاره‌ای که همین چند ماه قبل از استون‌ویلا و لیگ برتر انگلیس جدا شد و به ریاض آمد تا برای النصر بازی کند.

استقلال حتی در روزی که یکی از بهترین بازی‌های این فصل خود را به نمایش گذاشت، بی‌برنامه بود و سردرگم! محمدرضا آزادی در حضور یک نیمه‌ای خود در زمین، در خط حمله تنها بود و از سوی هیچ بازیکنی حمایت نشد. مشخص نبود که استقلال روی ارسال‌های رامین رضاییان برنامه دارد یا پاس‌های مهران احمدی! چه کسی باید برای آزادی موقعیت می‌ساخت؟ اگر شما می‌دانید، ما هم می‌دانیم.

النصر با برنامه بازی کرد و بازیکنان این تیم هر لحظه که اراده می‌کردند، روی دروازه استقلال خطرساز می‌شدند. در نیمه اول، هماهنگی النصر را به وضوح مشاهده کردیم. جایی که بازیکنان این تیم، مدام جریان بازی را با پاس‌های کوتاه تغییر می‌دادند و با یک و دوهای خود موقعیت می‌ساختند.

برنامه النصر مشخص بود؛ بازی‌گردانی ستاره‌ای به نام مارسلو بروزوویچ در میانه زمین و انتقال توپ توسط او به وینگرها. توپ که به وینگرها می‌رسید، تنها وظیفه‌شان ایجاد موقعیت برای جان دوران بود. النصر بارها روی این تاکتیک و با استفاده از فضایی که پشت سر رضاییان و آرمین سهرابیان وجود داشت، صاحب موقعیت گلزنی شد اما هرگز نتوانست حسین حسینی را مغلوب کند.

البته یکی، دو مرتبه نیز مدافعان استقلال مانع گلزنی بازیکنان النصر شدند؛ از جمله توپی که روزبه چشمی با سر از درون دروازه بیرون کشید یا صالح حردانی که یکی از بهترین بازی‌های خود را انجام داد. همانند رافائل سیلوا که یکی از روزهای کم‌اشتباه خود را پشت سر گذاشت.

استقلال، هم بدشانس بود و هم خوش‌شانس. شاگردان میودراگ بوژوویچ با یک بازی سراسر احساسی و حمایت هواداران که ورزشگاه آزادی را مملو از جمعیت کرده بودند، چندین بار تا مرز گلزنی و باز کردن دروازه رقیب عربستانی پیش رفتند اما در رسیدن به هدف ناکام ماندند.

موقعیت‌های استقلال با زحمت و تلاش فراوان به دست ‌آمد؛ انگار که بوژوویچ بیشتر چشم به خلاقیت بازیکنان دوخته بود تا کارهای هماهنگ و تاکتیکی. در آن سو، النصر ریتم بازی را در دست داشت و اگر دست‌های حسینی نبود، به خواسته‌اش هم می‌رسید. آمار بازی هم نشان می‌دهد که النصر ۶۵ درصد توپ را در اختیار داشت و استقلال تنها ۳۵ درصد.

تساوی در تهران هم می‌تواند کاروان النصر را با خوشحالی روانه عربستان کند. آن‌ها البته اگر خوش‌شانس بودند به برتری می‌رسیدند و اگر بدشانس، یک شکست تلخ را متحمل می‌شدند. واقعیت این است که استقلال در ریاض، کار دشواری پیش رو دارد؛ اگر برنامه و روش بازی‌اش را تغییر ندهد، احساس را کنار نگذارد و به برنامه رو نیاورد.

About The Author